خلاصه عشق گوهری است گرانبها و کیمیای سعادت ورستگاری و هر کسی به درجه محبت و خلوص و

صداقتی که در ذات او نهفته است از این اکسیر الهی متمتع می گردد. دایره محبت و عشق به قدری

وسیع است که همه چیز را در بر می گیرد. چراکه اگر عشقی نبود رابطه مادر و فرزند شکل نمی گرفت.

 اگر عشق نبود هیچ گیاهی از زمین نمی رویید و هیچ دانه ای به ثمر نمی رسید. گشتن شب و روز در

پی هم و نور افشانی خورشید به زمین و دویدن قمر به دنبال شمس و چرخیدن موجودات به گرد هم

همانا همه با نیروی عشق است و لا غیر.

اما عشق با چنین عظمتی همواره واژه ای تلخ را به همراه خود دارد .انتظار.انتظار.انتظار

 دقایق به سختی سپری خواهند شد هنگامی که تو منتظری تا غم هجران به سر آید.در واقع قدم نهادن

در وادی عشق محتاج دل قوی و عزم راسخ می باشد زیرا به نا گاه در بیابان برهوت و داغ انتظار سر در

می آوری..چه باید کرد آیا در کویر انتظار به راهت ادامه می دهی به امید وصل و یا اینکه ندامت و

پشیمانی تمام وجودت را فرا می گیرد و نگاهی به پشت سر  می اندازی .

تو بودی کدام را انتخاب می کردی در وادی عشق قدم بگذاری و همیشه درعطش انتظار لحظه ها را سر

کنی یا اینکه منصرف شوی و از نیمه راه برگردی. 

تا شقایق هست زندگی باید کرد

یعنی میشه

یعنی میشه که ما دو تا یه روزی به هم برسیم؟

مهم فقط رسیدنه ، حتی اگه کم برسیم

 یعنی میشه خوشی بیاد دور ما توری بکشه؟

به آرزوهاش برسه هر کی که دوری بکشه؟

 یعنی میشه شب بشینم دست روی موهات بکشم؟

کاشکی بدونم چقـَدَرباید مکافات بکشم

 یعنی میشه که شونه هات فقط پناه من باشه؟

چرا تا حالا نشده ، شاید گناه من باشه

 یعنی میشه که دستامون با هم مثه یه رشته شه؟

هر کی برای اون یکی درست مثه فرشته شه

 یعنی میشه با هم واسه خوشبختی زحمت بکشیم؟

یه خواب راحت بکنیم ، یه آه راحت بکشیم

 یعنی میشه بازم بگی دیوونتم من ، دیوونت؟

دوباره عاشقم بشه اون دل مثل رودخونت

 یعنی میشه با هم باشیم من و خدامون و خودت؟

درست مثه تولدم ، درست مثه تولدت

 یعنی میشه که جای من فقط روی چشات باشه؟

تکیه کلام تو بازم ، من میمیرم برات باشه؟

 یعنی میشه فقط یه بار خدا به ما نگا کنه؟

میگی نمیشه ولی من ، همش میگم خدا کنه

 یعنی میشه تو دفترش یه لحظه اسم ما باشه؟

یه چیزی بشکنه فقط  ، اونم طلسم ما باشه

درارزوی با تو بودن

به سوگ من نشسته ای                                  

                     ولی نمرده ام هنوز

                                     به آن دیار گمشده                                       

                                                  تو را نبرده ام هنوز

اگر نبود ترس تو                   

                 از این مسیر بی بلد

                                   خرابتم نمی شدم                    

                                                   چه از ازل چه تا ابد

به خواب من نیامدی               

                   که بی اراده بگذری

                                    تو را نمیدهم به تو                

                                                   به هر کجا که میروی

تو اتفاق ساده ای               

                برای خود نبوده ای

                                  تو آخرین دل مرا                  

                                                   به دست من ربوده ای

سپرده ام به چشم تو           

                    تمام آنچه دیده ام

                                   هنوز هم نگفته ای            

                                                     ولی بدان شنیده ام

جونم

به نام آنکه مجنون را نگهبان سرزمین لیلی کرد....

تو را همچون ستاره های شب یلدا دوست می دارم و تا سحرگاه

دستانت را عاشقانه درآغوش می گیرم و برایت آواز شادی را سر

میدهم و چشمانت را سر سبزترین گذرگاه وجودم میدانم..!

سر كلاس ادبيات معلم گفت :

 فعل رفتن رو صرف كن

گفتم : رفتم ...رفتي ...رفت

ساكت مي شوم ، مي خندم ،

 ولي خنده ام تلخ مي شود

معلم داد مي زند : خوب بعد ؟ ادامه بده

و من مي گويم : رفت ...رفت ...رفت

رفت و دلم شكست ...غم رو دلم نشست

رفت و شاديم مُرد ...

شور و نشاط رو از دلم برد

رفت ...رفت ...رفت

و من مي خندم و مي گويم :

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است

كارم از گريه گذشته كه به آن مي خندم

من هنوز دوست دارم

دفترخاطراتمو، وا میکنم به یاد تو

درمیارم ازآلبومم عکسای یادگاریتو

عکساتو هی می بوسمو ، زل می زنم به دفترم

عشق تو مونده در دلو ، فکر تو مونده درسرم

من هنوزم دوستت دارم

زنجیرقفل یاد تو ، ازدل من وا نمی شه

طفلکی قلب عاشقم ، فکرته هر جا همیشه

بعد تو روزگار من ، خیلی به سختی میگذره

فکرنکن عاشقت یه روز ، عشق تو ازیاد می بره

من هنوزم دوستت دارم

کاش خونه قلبمو باز ، بیای چراغونی کنی

کاش تو حصار زندگیت ، بازم منو زندونی کنی

کاشکی بیای مثل قدیم ، دست تو دستام بذاری

قول بدی این بار که بیای ، باز نری تنهام بذاری

من هنوزم دوستت دارم

من هنوزم دوستت دارم.

 به تلخی فراموشی

 یک بودن نیست

اینو بدون منتظرتم

تا ابد

دلم مي خواهد گريه كنم به حال زار اين دلم
دلم مي خواهد داد بزنم واسه رهايي از خودم
دلم مي خواهد پر بكشم به آسمون سفر كنم
روي ابرها بشينم به آدما نظر كنم
دلم مي خواهد داد بزنم همه جا فرياد بزنم
بگم ستاره گم شده خاموش و بي صدا شده
از عشقش جدا شده تازه مثل ما شده
بي نور و بي صدا شده داره هق هق ميكنه
اونم مي خواهد گريه كنه از اين دل بي همزبون
پيش خدا شكوه كنه آره دلش گرفته
مثل من سرشتش طالعش شوم شوم
اين دلش پر ز خون ميگن بهش غصه نخور
اينم يه جور حكمت حكمت اوني كه هميشه
بالا تر از ابر من داره ما رو ميبينه
واسمون اشك ميريزه ميگن طاقت نداره گريمون و ببينه
اونه كه مي دونه ما داريم فنا ميشيم
توي راه عاشقي مثل اون خدا ميشيم
اگه اين كفر ما مي خوايم كافر بشيم
توي اين دنيا ما مي خوايم عاشق بشيم

ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد

                                                    چون بشد  دلبر وفادار چه كرد

آه ازآن نرگس جادوكه چه بازي انگيخت

                                                    آه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد

اشك من شفق يافت زبي مهري يار

                                                    طالع بي شفقت بين كه دراين كار چه كرد

برقي ازمنزل ليلي بدرخشيد سحر

                                                    واه كه با خرمن مجنون دل افكار چه كرد

ساقيا جام مي ام ده كه نگارنده ي غيب

                                                    نيت معلوم كه دربدره اسرار چه كرد

آن كه پرنقش زد اين دايره مينايي

                                                    كس ندانست كه درگردش پرگارچه كرد

فكرعشق آتش غم دردل حافظ زد وسوخت

                                                    يار ديرينه ببينيد كه با يار وفادارچه كرد

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌

اي چراغ هر بهانه

 از تو روشن از تو روشن

 اي كه حرفاي قشنگت منو آشتي داده با من

من و گنجشكاي خونه ديدنت عادتمونه

 به هواي ديدن تو پر مي گيريم از تو لونه

باز ميايم كه مثل هر روز

برامون دونه بپاشي

 من و گنجشكا مي ميريم تو اگه خونه نباشي

 هميشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام

 بس كه اسم تو رو خوندم بوي تو داره نفس هام

عطر حرفاي قشنگت عطر يك صحرا شقايق

 تو همون شرمي كه از اون

سرخ گونه هاي عاشق

 شعر من رنگ چشاته

رنگ پاك بي ريايي

بهترين رنگي كه ديدم

 

توي تقويم مي نويسم تا بمونه يادگاري 
                            

     روز تلخ عاشقي مون گفتي که دوستم نداري 
 

            مي چکه قطره ي اشکم روي اين جمله آخر 
 

                 حتي اين قلم نداره اين شکست تلخ را باور 
 

                    مي گذره ماهي و سالي اما باز پر از غروبم 
 

              هر کي حالم و مي پرسه به دروغ ميگم که خوبم 
 

    نه مي خوام کسي بفهمه با پريدنت شکستم 
 

 رفتي و تنهاي تنها با خيال تو نشستم 
 

تو تقويم مي نويسم رفت اوني که عاشقم کرد 
 

          ديگه خورشيدي ندارم واسه اين روزهاي دلسرد 
 

                    ولي تو،تويي که رفتي حرمت عشق و شکستي 
 

                              روي التماس چشمام، چشماي نازتا بستي 
 

                                           تقويم از اسم تو پر شد اما  جات خالي اينجا 
 

                                                        منم و خاطره ي تو منم و قصه فردا

    كاش قلبم درد پنهاني نداشت           

كافيست مهربان باشي، عاشق و سپيد.

 به حرمتش پروانه باشيم
                               بـيا با دستـی از جنس سپيده
زلال اشـك از چشمی بشوييم
                                بـيا راز غــم پروانـه ها را
بـه موج آبـی دريا بـگوييم
                                 بـيا لای افـق هـای طـلايی
بـه دنبـال دل مـاهی بگرديم
                                 بـيا از قلبمان روزی بپرسيـم
كه تا حالا در اين دنيا چه كرديم
                                 بيا يك شب به اين انديشه باشيم
بـه فـكر درد دلهای شكسته
                                  بـه فكر سيل بی پايان اشكی
كه روی چشم يك كودك نشسته 
                                 بـه فـكر اينكه بايد تا سحرگاه
بـرای پيوند يك شب دعا كند
                                 ز ژرفـای نـگاه يك گـل سرخ
زمانی مرغ آمين را صدا كرد
                                  به او يك قلب صاف و بی ريا داد
كه در آن موجی از آه و تمناست
                                   پر از احساس سرخ لاله بودن
پـر از انـدوه دلهای شكيباست 
                                   بيا در خلـوت افسانـه هامان
بـرای يـك كـبوتر دانه باشيم 
                                  اگـر روزی پرستو بی پناهست
بـرای بـالهايش لانه بـاشيم 
                                بـيا بـا يـك نـگاه آسمانـی
ز درد يـك ستـاره كم نماييم
                                 بـيا روزی فضای شهرمان را
پـر از آرامـش شبنم نماييم
                                بـيا بـا بر گ های گل سرخ
بـه درد زنبقی مرهم گذاريم 
                                اگـر دل را طلب كـردند از تو
مبادا كه بگويی ما نـداريم 
                                بـيا در لحظه های بـی قراری
به ياد غصه مجنون بخوابيم 
                                بـيا دلهای عاشق را بگـرديم
كه شايد ردی از قلبش بيا بيم 
                                 بيـا در ساحـل نمنـاك بودن
برای لحظه ای يكرنگ باشيم 
                                 بيا تا مثل شب بوهای عـاشق
شبی هم ما كمی دلتنگ باشيم 
                                 كـنار دفتــر نـقاشـی دل
گلـی از انتظار سـرخ روييد 
                                 و بـاران قـطره های آبيش را
بـه روی حجم احساس پاشيد 
                                اگر چه قصه دل ها درازسـت
بيـا بـه آرزو عادت نمـاييم
                                  بيـا بـا آسمان پيمان ببنديم
كـه تا او هست ما هم با وفاييم 
                                  بـيا در لـحظه سرخ نـيايش
چو روح اشك پاك و ساده باشيم 
                                  بـيا هر وقت باران باز باريد
بـرای گـل شدن آمـاده باشيم

                           

اگر همه ما قرار بود درباره عشقمان بنويسم فكر مي كرديد چند صفحه را سياه مي كرديم؟
و اگر قرار بود هر روز مطلبي درباره احساس و عشقمون بنويسيم تا چه مدتي ميتوانستيم مطالب غير تكراري بنويسيم!
چرا بعضي از ما به عشقمان مي گوييم يك دنيا حرف داريم كه بايد به او بگوييم،آيا اگر قرار باشد همه آنها را بنويسيم بيش از چند صفحه ميتوانيم بنويسيم؟
من فكر ميكنم خودم جواب برخي سوالها را دارم.
بعضي وقتها عشق يك نفر آنقدر بر دل آدم سنگيني مي‌كند كه آدم فكر ميكنه يك دنيا را در دل خود جا داده است.
در حقيقت ما يك دنيا حرف نداريم ما يك دل احساس داريم.
اگر قرار بود احساس خودمان را هر روز مي نوشتيم شايد هر روز مينوشتيم " دوستت دارم " و كساني كه عشقي در دل دارند ميدانند كه اين جمله هرگز تكراري نخواهد شد و هربار شنيدن آن (يا بهتر بگم فهميدن آن) حتي از خواندن يك كتاب حرفهاي عاشقانه ارزش بيشتري دارد.
به نظرم خوشبختي يعني اينكه بدوني يك نفر دوستت داره و شيرين ترين لحظه ها زمانيست كه ميشنوي كسي مي‌گويد كه "دوستت دارم".