و کلمه ها را ،

      که شاید جمله شود

                               و شاید معنی شود ...    

 دوباره واژه ها بیگانگی میکنند ،

 دوباره کلمه ها بوی غریبی دارند ،

                                             و دوباره نوشته ام پر از ابهام شده ...  

 چقدر سخت است هنگامی که میخواهی بنویسی ، اما قلم در دستانت خشکیده 

 چه سخت است وقتی که حرف داری ، اما لبانت به هم دوخته شده

 و چه عذاب آور ، هنگامی که دیدگانت نیز تو را همراهی می کنند ،

 و اینگونه کاغذی را نیز که برایت مانده بود تا درد دلت را برایش بی زبان و

 بی قلم  بگویی ،  

             تر کرده ...    

 همه چیز از من گرفته شده ،  

 نه ...  

 خود گرفتم ، ناخواسته ، 

                      شاید هم خواسته ولی ندانسته ..

 و ... اینک سکوت ...

 بهترین و البته تنهاترین صدایی است که می توانم با تو بگویم ،

 با تو که سکوتم را خواهی شنید ،

 و البته دلی دارم پر از امید ،

                     که سکوتم را برایت معنی خواهد کرد .. 

 ای صاحب سکوتم مرا بنگر ،       

 کسی تو را می خواند که نه رویی برایش مانده که بگوید و نه می تواند بگوید ،

 تنها سکوتی را که برایش مانده تقدیم تو می کند و می گوید :

بیا که با شمارش ثانیه ها به انتظارت نشسته ام ...

 واژه ها را کنار هم خواهم گذاشت و حرفها را ،  تا کلمه ای سازند ،